آینه در آینه

مژده بده  مژده بده یار پسندیده مرا

سایه او گشتم واو برده به خورشید مرا

جان دل ودیده منم گریه خندیده منم

یار پسندیده منم یار پسندیده مرا

کعبه منم قبله منم سوی من آرید نماز

کان صنم قبله نما خم شدوبوسید مرا

پرتو دیدار خوشش تافته در دیده من

آینه درآینه شد دیدمش ودید مرا

آینه خورشید شود پیش روخ روشن او

تاب نظر خواه و ببین کاینه تابید مرا

گوهر گم بود نظر  تافته بر فرق فلک

گوهری خوب نظر آمدو سنجید مرا

نور چوفواره زند بوسه بر این باره زند

رشک سلیمان نگرو غیرت جمشید مرا 

چون سرزلفش نکشم سر زهوای روخ او

باش که صد صبح دمد زین شب امید مرا

پرتوبی پیرهنم جان رهاکرده تنم

تانشوم سایه خود باز نبینید مرا

زن یعنی یک بلای خانگی

زن یعنی یک جهان بیچارگی !

زن یعنی یک بلای خانگی !

زن یعنی آسمانی بی فروغ !

زن یعنی هرچه میگوید دروغ !

زن یعنی شوره زاری بی علف !

زن یعنی عمر مرد با او تلف

قصه نمونه

قصه اینجوری شروع شد

با یه دنیا مهربونی

با یه لبخند پر از حرف

با زبون بی زبونی

قصه هر جوری که باشه

من میشم یه اشیونه

که پرنده م که تو باشی

زیر بارونا نمونه

وفا

من به تو لطف وصداقت داشتم .

قلب پاک زآئینه پاکتر داشتم .

من صداقت را زتو آموختم .

من  دلم را به تمنای دل تو باختم.

ناز من ای دختر ایران زمین .

تکه ای ازماه برخاک برین .

گرد غم براین دل پاکم نشست.

این غبار تیره را بردل ببین .

این دل شفاف و صاف قبل من .

تو چرا چین خورده اش کردی چنین.

عاشق زارم توکردی . باوفا

همچو فرهادم تو کردی  .باوفا

گفته بودم که توای شیرین من .

کام من شیرین نکردی  . تاوفا

قیس ازعشق نگار دیوانه شد .

لیلی مجنون نبودی  . باوفا 

یوسف گم گشته ای بودم ولی .

آن ذلیخاه تو نبودی  . باوفا

                                     ( شاعر  سرزمین پارس)